دسته: تاریخ و روزگار

تا به‌‍ حال با هیچ شاعری هم سخن نشده‌بودم. یعنی شعرهایشان را خوانده‌بودم اما با ایشان هم‌کلام نبودم. برای تکمیل کار تقویم، به‌دنبال یافتن نشانی از احمدرضا احمدی بودم، تا این‌که شماره‌ی منزلش را یافتم. شماره را گرفتم. خودش گوشی را برداشت. مردی به غایت ساده، افتاده اما صمیمی، مهربان اما جدی و در یک… ادامه خواندن اینک دلیل می‌آورم …*

در چینن روزی مهدی اخوان ثالث، شاعر معاصر در بیمارستان مهر تهران درگذشت و به خواست او و خانواده اش در جوار آرامگاه فردوسی به خاک سپرده شد. آثار او خود،گویای رنجِ جاری روزگارش است : بگیر فطره ام اما، مخور برادر جان / که من در این رمضان، قوت غالبم غم بود.وی در سال… ادامه خواندن ۴ شهریور، درگذشت مهدی اخوان ثالث، فرزند راستین فردوسی و شعری از فریدون مشیری به یاد او

در روز یکم شهریور ۱۳۶۹ دکتر پرویز ناتل خانلری، ادیب، شاعر و پژوهشگر ادبیان پارسی درگذشت. وی در اسفند ماه سال ۱۲۹۲ خورشیدی در تهران متولد شد. تحصیلات متوسطه خود را در دارالفنون و تحصیلات عالیه را در دانشکده ادبیات تهران تا درجه دکترا به اتمام رسانید و پس از پایان خدمت وظیفه در دانشگاه… ادامه خواندن سال‌روز درگذشت دکتر ناتل خانلری، بزرگ‌مردی که در نداری رفت… و شعری از فریدون مشیری به یاد او

احتمالا همه‌ی شما اگر یاد شعری درباره‌ی دماوند بیفتید ناخودآگاه،« ای دیو سپید پای دربند» ملک‌الشعرای بهار را زمزمه خواهیدکرد. این روزها که خبر ثبت ملی کوه دماوند در فخرست آثار ملی ایران را می‌شنویم، بد ندیدم تا شعری از زنده‌یاد فریدون مشیری را بیاورم تا بدانیم شاعران نزدیک‌تر به ما هم مسحور جاودانگی‌ی این… ادامه خواندن شعری از فریدون مشیری / به مناسبت ثبت ملی کوه دماوند

یک هفته گذشت. بامداد جمعه‌ی پیش خبری گوش به گوش پیچید. تلخی‌ی خبر برای لحظه‌ای همه را مبهوت می‌کرد. خسرو شکیبایی، درگذشته‌ بود و هفته‌ای که گذشت سینمای ایران سیاه‌پوش بود و مردم هم چه غمگنانه پابه‌پای ایشان، حسرت نبود هنرمندی بزرگ را خوردند.شکیبایی چهره‌اش آشنای مردم بود و صدای‌اش طنین لحظه‌های تنهایی‌ی نسلی که… ادامه خواندن هفت روز بی خسرو: ۱۳۹ عکس، ۲۳ نوشته و چند فیلم، یادگار هفته‌ای تلخ

هرگز سپیده‌دم را این گونه سرخِ سرخ ندیدمرگبارِ بی‌امان قساوت راهرگزاین سان درازنا نشنیدم،موج عظیم مردم،جوشان و دادخواهفریاد می‌کشیدند:«ازجان خود گذشتیم،با خون خود نوشتیم،یا مرگ یا مصدق،یا مرگ یا مصدق»پژواک این خروشتا اوج آسمان خدا پرکشیده‌بود و آیا! به جای پاسخرگبار بی امان قساوتبانگ گلوله های منظمهم‌رنگ خون، رهاآوار مغزهای پریشانبر سنگ‌فرش‌هارگبار بی امان قساوت تمام روزپیوند… ادامه خواندن به یاد قیام مردمی ۳۰ تیر: شعری از فریدون مشیری به همین مناسبت و یادی از دکتر محمد مصدق

خسرو شکیبایی هم از بین ما رفت. این «هم» نه از سر بی‌اهمیتی که حکایت عادت‌کردن جامعه‌ای است به رفتن هنرمندان‌اش و برآمدن صدایی کور و بعد فراموشی. آری! عادت‌کرد‌ه‌ایم و چه تلخ‌ است پذیرفتن آن که مرثیه‌سرایی کار هر روزه‌مان شده‌است. خسرو شکیبایی هنرمند محبوبی بود و هست البته. و شاید بیش از هر… ادامه خواندن خسرو شکیبایی رفت و قطعه‌ای از مهربانی او

متاسفانه، باردیگر، دست مرگ، عزیز هنرمندی را ازمیان‌مان برد. عادت‌کرده‌ایم در تمام این سال‌هایی که بزرگانی یکی‌یکی تاب ازدست‌دادند و رفتند و ما تنوانستیم هیچ بزرگی را جایگزین کنیم. نسل ما شاید نسل بیچاره‌ای باشد که بزرگانش یا درمی‌گذرند و با فراموش می‌شوند. بزرگانی که در سال‌های دهه‌ی ۳۰ و ۴۰ رشدیافتند، نامی‌ دست‌وپاکردند و… ادامه خواندن بار دیگر، هنرمندی که دوست‌می‌داشتم، از میان‌مان رفت – یادگاری من از نادر ابراهیمی

در روزهای خون و آتش، که دشمن عراقی به خاک سرزمین‌مان دست درازی کرده‌بودند، افزون بر دلاورانی که مردانه به نبرد رفتند و جان خویش را در راه آزادی وطن فداکردند، دیگرانی که در پشت میدان بودند، نیز دمی نیاسودند و دیده از این ظلم خون فشان داشتند. روح لطیف شاعران نیز تاب این درد… ادامه خواندن خاک پدران است که در دست دگران است (شعری از فریدون مشیری به یاد خرمشهر)