دسته: گاه‌نوشته‌ها

همچون زنی آرامباشکوهایستاده بر آستان نور…دست در گردنش انداخترهاتر از هر چه بادبا لبخندی دلنشینبه سوی آن همه خاطره دست تکان دادو رفتتا همیشهو پر زد تا آسمان…تا ما بمانیمو بغض هزار خاطره را به پایش بشکنیمو هی هق‌هق …در روزگار جدایی تحمیلیکه فراق طعم هر روزه‌اش بودکاش آخرین بار تنگ‌تر می‌فشردمش…

باز رسیدن چله‌ی بهارباز دل بی‌قرارکه ناگزیر اما خرسندتنِ چهلمین روز را به بر می‌گیرد؛همان آغوشی که طعم بودن می‌دهدزندگی را در گوشم نجوا می‌کندوقت تجربه‌کردنِ سی و نهمین بهار.هولناکیِ شیرینِ واقعه‌ی بودن.امسال،نه بی‌تابِ آینده‌امنه دلواپسِ دیروز؛امسال،به قدِ حالِ ناخوشِ جهانتکرارِ آرزویِ آرامشمدر بندِ تندرستیبرای همگان.حالِ دیگران که خوش‌ شودحال من هم ناگزیر خوش استو… ادامه خواندن سی و نه

قرار این نبود که عددها هم هوسِ هولناکی کنند؛حالا هم چنین نیستاما؛ انگار شتاب‌زده آمدنِ‌شانهمان هولناکی است که بی‌گاه سر می‌زند.مثلاً همین «سی و هشت»به خیالِ خود پاورچین از پسِ این همه روزِ به‌نوبت گذشته، سر رسیده،آن هم درست وقتی که بهارِ چهل‌روزه تن‌اش را کش می‌دهد،اما ولوله‌ به دلم انداخته همچون همیشه…با این همه،… ادامه خواندن سی و هشت

شورشِ ثانیه‌هایِ چله‌یِ بهار، به رسمِ هر سال، آشوب به جانم می‌اندازد تا هی بابهانه و بی‌بهانه با آن همه روزِ رفته، با آن همه کارِ کرده و ناکرده کلنجار برود. *

صبحِ چهارشنبه ششمِ آبانِ هشتاد و هشت، قرار حضور بود بعد مرخصی چند روزه، البته خیلی‌ها نرفتند. سه و نیم صبح رسیدم تهران، توی کوپه این پا و اون پا کردم تا هم‌سفرها برن و لباس عوض کنم؛ قبلش چند باری تمرین کرده بودم؛ اما خب اولین گتر رسمی انجام شد. بیرون توی سالن، چند… ادامه خواندن #2 سربازی‌نوشت